بنابر پژوهش‌های دو زبان‌شناس برجسته به نام‌های «تاماز گامکرلیدزه» و «ویاچسلاو ایوانف»، زبان گوتی‌ها (یا همان کوتی‌ها) به گروه زبان‌های هندواروپایی تعلق داشته و نزدیکی بسیاری به یکی از زبان‌های ایرانی شرقی یعنی زبان تخاری داشته‌است.^[۱]والتر هنینگ دانشمند زبان‌شناس برجسته آمریکایی که پژوهش‌های بسیاری را در رابطه با گروه‌های زبان تخاری داشته‌است، نام گوتی را با نام «کوچا» یکی از شهرهای تخاری مقایسه کرد.^[۲] «کوچا» شهری در حوضه تاریم بوده که امروزه در سین کیانگ کنونی در شمال غرب چین واقع می‌باشد و در سده دوم پیش از میلاد مسکن قبایل هندواروپایی زبان یوئه چی (یا یوئه ژی) بوده‌است. امروزه در منطقه «حوضه تاریم» گروهی از مردمان ایرانی‌تبار موسوم به تاجیک‌های چین که گویشور زبان‌های ایرانی شرقی چون زبان سریکالی و زبان وخی هستند و همچنین دسته‌هایی از ترکان اویغور زندگی می‌کنند. 
— حوشتر  اشتر - هنگبین انگبین 

کردها از قبل از اسلام در خراسان و فرارود هم بودند مالک بن ریب سال ۵۷ نزدیک مرو فوت کرده ان موقع از کردهای خراسان ذکر کرده  أقول وقد حالت قرى الكرد بيننا جزى الله عمرا خير ما كان جازيا لعمري لئن غالت خراسان هامتي لقد كنت عن بابي خراسان نائيا در شعر. فردوسی ادامه بیت صریحا میگوید به اباد شهر نباشید و بز و میش به انها داد و کنون نیز نزاد بازمانده اصلا به ابادی نمیاید - چه کسانی در کوه ها و دشتها گوسفند دارند و به ابادی نمیایند ؟؟؟ نگر تا نباشی به آباد شهر ترا از جهان دشت و کوهست بهر خورشگر بدیشان بزی چند و میش سپردی و صحرا نهادند پیش کنون کرد از آن تخمه داد نژاد که ز آباد ناید به دل برش یاد -