چه شوخ و شنگ و چه پرشورست جهان سرزده از جانت

سرشت با تو چه کم دارد مگر همان لب خندانت

چه سبز می زند ای وایم درخت شانه تنهاییم

بدان امید که بنشیند بر ان پرنده دستانت

ز بیش و کم چه زیان یابد سپهر گونه اغوشت

چه میشود که بچینم من گلی ز گوشه بستانت

نگاه با تو چه اغازم فریب با تو چه پردازم

که اشنا بشود دستم به تکمه های گریوانت

نبهره بی خردان از من چه خرده ها که نمی گیرند

ندیده اند مگر مردم فروغ آن رخ رخشانت

منم که تاب نمی یارم ستبر بازوی سیمینت

کسی ندیده بجز چشمم شکوه نیمه پنهانت

نمک پراکن لبهایت بخند و بر دل من ریزش

که زخم دیده نمیبندد ز شور شوخ نمکدانت

بدوش خویش سر اوردم که من به پای تو اندازم

اگر پسند و اگر اندک بگیر برخی مژگانت

میان بودن و مرگ اینجا گرفته اند بزنجیرم

شکنج رفتن جان از تن بسیج موی پریشانت

بریده از همه راهم را نمانده سوی نگاهم را

سرم گرفته دستانت تنم سپرده دامانت

دراین کشاکش آوردت چنانکه افتد و می دانی

گهی چو گوی به چوگانم گهم چو گوی به چوگانت

به زجری که سر می دهد گردنم را
کفن می تند تار هستی تنم را
جهان در غبار فلاکت نشیند
زمن گر تکانند پیراهنم را
چو مهمان ناخوانده عشق دوچشمت
به آتش کشد عاقبت خرمنم را
نه شوقی که بر آسمان نشاند
نه تیغی که رنگین کند گردنم را
بیا و برایم کمی دل بسوزان
بیا و ببین خون دل خوردنم را
بغل وا کن ای لذت بی گناهی
که با عشق تو تر کنم دامنم را
بغل وا کن ای همچو من خسته از دهر
در آغوش خود دفن گردان تنم را

من پشیمان از گناه کیستم
شرم ننگ اشتباه کیستم
تا به کی باید پشیمان زیستن
 چون سحر سر در گریبان زیستن
این نوای بی خودی های من است
 این صدای پای از خود رفتن است
میروم از خویشتن تا بیدلی
 می سرایم شعری اما بیدلی
سوختم داغ نگاه کیستم
سرمه چشم سیاه کیستم
آسمان جولانیم را بنگری
د هستیم را خاک راه کیستم
ننگ خلقت را به من خوشدل شدند
عذر بدتر از گناه کیستم
این که در من می کشد فریاد کیست
 هستیم را می دهد بر باد کیست
کیست این پیدای پنهان در دل
م کیست این مهرش سرشته با گلم
کیست در من شور بر پا کرده است
 پس مرا از زندگی وا کرده است
« دردم از یارست و درمان نیز
 هم دل فدای او شد و جان نیز هم »
زخمه ای از چهار مضراب دلم
 آفرینش را حق آب و گلم
کیستم من عاشق حیران تو
از خدا برگشته چون مژگان تو
کشته تیغ کج اندیش توام
 بسمل چشم سیه کیش توام
یوسف گمگشته در پیراهنم
 زین غبار تن بیفشان دامنم
بی تکلف در برت جان می دهم
 هستی خود را به تاوان می دهم
گرچه دور از تو سرا پا حسرتم
در وطن هم رشک خاک غربتم
چون ترا بهر ستایش آمدم
 عشق را شوق نیایش آمدم
شاد یا ناشاد باید زیستن
هر چه بادا باد باید زیستن

و عاذلة تلوم علی اصطفائئ غلام واضحاً مثل المهاة
و قالت ((قد حرمت)) و لم توفق لطیب هوی وصال الغانیات
فقلت لها جهلت فلیس مثلی بخا دع نفسه بالترهات
ااختار البحار علی البراری و احیاناً علی ظبی الفلاة
دعینی لا تلو مینی فانی علی ما تکرهین الی الممات
بذا اوصی کتاب الله فینا بتفضیل البنین علی البنات

بسکه حسنت حیرت افزودست بر احوالها
آبها را ماندگاری داده در غربالها
این که از آغوش تو دورم نمود عاجزیست
در قفس دارد مرا هر دم شکست بالها
بسکه مردم غرق حیرت گشته اند از دیدنت
پشت بر دیوار دارند این زمان تمثالها
شرح داغ بوسه های آتشین دارم ز بر
می توان خواند از لبم مضمون این تبخالها
هیچ کس اینجا اسیر دست این مردم مباد
طبلها فریاد ها دارند از طبالها
در طریق عاشقی سرمایه سوز هستیم
الفتی دارم به آتش بازی اطفالها
هر کجا رفتم دعا سرمایه دست تهیست
بشنوید از من خداوندان عرض و مالها
لب فرو بستم ز عرض دین حق بر ناکسان 
سعی مهدی بر نمیاید به این دجالها

گاه خنده عشق انتظار خواب هم تنی
پسر هنوز باورم نمی شود تو با منی
بجای درد عاشقانه بوسه های آتشین
بجای گریه های خشک سکس های روغنی
چه احتیاج عشق و عاشقی فریب می خورم
منم چه ساده ٬ تو ٬ معلم کلاس مخ زنی
چنین که تشنه توام بجای آب می خورم ترا
تو ای پسر تو ای که مثل آب پاک و روشنی
ترا میان بازوان خود شکار می کنم
اگر چه تو برای صید دانه می پراکندی
چه می شود برهنه در وجود هم فرو رویم
بدون واسطه بدون هر لباس ایمنی
پسر چه نرم می رود فرو بزرگ و سخت آههههههههههههههه
ضخیم و درد ناک مثل کیر آدم آهنی

الفگر هو و علی ظهر الجمل عضت الکلب

ما اشخاصی بیگانه ایم و عادات تازیکان   نمیدانیم. قاضی نصایح خود  از ما دریغ ندارد
طغرل

https://www.irannamag.com/article/نبرد-دو-زبان-نقش-دهقانان-ایرانی-در-جدال/

الخارزنجي، إمام [1] أهل الأدب بخراسان في عصره بلا مدافعة، فإن فضلاء عصره لما حجّ بعد الثلاثين وثلاثمائة شهد له أبو عمر الزاهد صاحب ثعلب ومشايخ العراق بالتقدم، وكتابه المعروف ب «التكملة» [هو] البرهان في تقدمه وفضله. ولما دخل بغداد تعجّب أهلها من تقدمه في معرفة اللغة،فقيل: هذا الخراساني لم يدخل البادية قط وهو من آدب الناس فقال: أنا بين عربين بشت وطوس.

قوم من انند که اموالشان
صرف نگردد به فروش و خرید
مال ببخشند اگر در جهان
ارزش ان مال به گردون رسید
چند گرانمایه زجور جهان
جز در ما چاره دیگر ندید
گر همه از هیچ فراهم نهند
باز نگردانده کسی نا امید

لادب العربي من يوم مقتل الحسين جرت المراثي الحسينية والشعر الشيعي و اخذت مكان كبير في مجرى الشعر العربي من يوم كميت الاسدي و دعبل و سيد الحميري وصارت جزء لا يتجزى من الشعر و الادب العربي و الكثير من اكبر شعراء العرب معروفين بتشيعهم كالمتنبي و المعري و ابي فراس الحمداني والشريف الرضي بخلافا الادب الفارسي مثلا انا كشيعي فارسي في ثقافتنا و ادبنا الفارسي في عصورها الذهبية ما نلقى بيتين من الشعر الشيعي فضلا عن الشعر الحسيني لان الفرس كانو سنة تماما - الطريف لما الحكومة الايرانية جعلت جائزة كبيرة عن البحوث في التاريخ الشعر الشيعي بايران قبل مجي الصفوية ما لقو الا ما روى من عبدالسلام القززيني بالعربية و ليس الفارسية روي أن أبا يوسف عبد السلام بن محمد القزويني ثم البغدادي قال لأبي العلاء المعري: هل لك شعر في أهل بيت رسول الله؟ فان بعض شعراء قزوين يقول فيهم مالا يقول شعراء تنوخ فقال له المعري: وماذا تقول شعراؤهم؟ فقال: رأس ابن بنت محمد ووصيه للمسلمين على قناة يرفع والمسلمون بمنظر وبمسمع لا جازع منهم ولا متوجع أيقظت أجفانا وكنت لها كرى وأنمت عينا لم تكن بك تهجع كحلت بمنظرك العيون عماية وأصم نعيك كل اذن تسمع ما روضة إلا تمنت أنها لك مضجع ولخط قبرك موضع لاحظو بان ذاك الايام في حياة ابي العلاء المعري و القاضي القزويني و قبلها بقرنين من الزمن كان الادب الفارسي على قدم و ساق بالخراسان و الخوارزم و الجرجان جنب على جنب العربية في الحكم الساماني و الخراسان في ظل حكمهم كانت تضاهي العراق بايام هارون و ابنه في اعظم ايام الثقافة الاسلامية وبنفس الايام تربت في حجرها ابن سينا والبيروني و اصحاب الصحاح والثعالبي و الباخرزي و الكثير من العلماءو من شعراء الفرس السامانية الرودكي و الناصر خسرو و الشاعر الاكبر الحكيم ابوالقاسم الفردوسي الطوسي صاحب الملحمة الفارسية و كانت الخراسان انذاك بادية العرب في الشرق الفارسي وذكر السمعاني عندما ذكر الامام اللغوي الاستاذ ابي حامد الخارزنجي صاحب التكملة بان الخارزنجي الخارزنجي، إمام اهل الأدب بخراسان في عصره بلا مدافعة، فإن فضلاء عصره لما حجّ بعد الثلاثين وثلاثمائة شهد له أبو عمر الزاهد صاحب ثعلب ومشايخ العراق بالتقدم، وكتابه المعروف ب «التكملة» [هو] البرهان في تقدمه وفضله. ولما دخل بغداد تعجّب أهلها من تقدمه في معرفة اللغة، فقيل: هذا الخراساني لم يدخل البادية قط وهو من آدب الناس فقال: أنا بين عربين بشت وطوس.- عالعموم اقول لولا تدخل الحاكم و جوره نحن الناس في الشرق الاوسط عشنا مع البعض ٣٠٠٠سنة و خلاف ماروجت الاعلام كان الفرس والعرب بمختلف عقائدها يعيشون مع البعض الفرس قبل الاسلام بالف سنة اخذو من العرب معتمدين لهم و صاحب اسرارهم حتى اكتشفت على مسكوكاتهم من قبل الفين عام مكتوب عليها كلمة الملك بالعربية و كذلك اكتشفت قريب الف كلمة عربية يكتبون اسرارهم بادخالها في رسائلهم و اخذها رموزا بينهم فلولا. حبهم للعرب ماعشقت اللغة العربية وشعرها واذا نظرت بروات الشعر و اخبار. العرب و ايامها و بعلماء النحو و اللغة بعد اسود الدوئلي جلهم من الفرس و ليس فيهم عربيا الاو هناك اقوالا في فارسيته و ولائه للعرب كالفراهيدي اللذي ذكرت بانهم من الابناء والجاحظ والاصمعي ذكرت اقربائهم الموالي - ولولاحبنابكم و صدقي في القول ماتعلمت لغتكم و ماجمعت بين اخبار غزلان الثمامي و علقمة بن عبد الفحل و سعد بن مالك البكري و اخبار ابن هدلان واخوه فديع و الوحيشة المشلحية ابن رخيص الشمري و ابوزويد الشمري و حجرف الحربي و مسعود عبد ابن هذال و مويضي البرازية و دغيم الظلماوي ماجد الحثروي و كل هذا مع بعدي لدياركم الحبيبة و اوطانكم الرفيعة و حرماني لزيارتها و عدم دخولها اللهم العراق زرته مرة بلا عريف و صديق كيف لا احب قوما ما قال شاعرهم كم خير عاني لنا يشكي الجوع حاديه من لوعات الايام حادي لو مانعرفه راح منا بمنفوع من راس مال نجمعه للنفادي كل ماقراتها او ذكرتها بكيت على عجز الناس عن ادراك هالجوهرة و على بعد مولدي من قبيلة شمر وكان قلبي خالياً قبل حبكم وكان بذكر الخلق يلهو ويمزحُ فلما دعا قلبي هواك أجابه فلستُ أراه عن فنانك يبرحُ رُميت ببين منك إن كنت كاذباً إذا كنت في الدنيا بغيرك أفرح وإن كان شيءٌ في البلاد بأسرها إذا غبت عن عيني بعيني يلمحُ فإن شئت واصلني وإن شئت لا تصل فلستُ أرى قلبي لغيرك يصلحُ

https://www.youtube.com/watch?v=ow_YVeOxi7o

ادود شيعي في التلفزيون الرسمي السعودي!؟

 29/03/2019  0 Comments

طوالَ فترة حكم حزب البعث ..العراق.
لَمْ يحدث أَنْ آستَضافَ التلفزيون العراقي أي ( رادود) شيعي!
مَعَ أنّ العراق أغلبه شيعة. والعراق هو منبع التراث الشعبي الحسيني العلوي. والعراق هو المصدر الأوّل ل( مراثي) أهل البيت عليهم السلام..فما سبب ذلك؟
‏
أكثر من 95% من شعراء العراق ( الفصحى والشعبي) هم من الشيعة. و مع ذلك لم يسمح نظام صدام بآستضافة شاعر عراقي واحد يتحدّث عن شعر ( الرثاء الحسيني)!
‏
الموسوعة الفرنسية تكتب عن الشاعر الشعبي العظيم ( الحاج زاير) والإعلام العراقي البعثي.. لا يعرف شيء عنه! الحاج زاير.. هو صاحب الردّة الشهيرة؛ جينه ننشد كربله مضيّعينها// بيها زينب گالوا ميسْرينها.
‏
الجهل والحقد الطائفي هو السبب وراء ( منع وإلغاء) أي حديث عن المراثي الحسينية في عراق صدام. وصدام ونظامه هو السبب الرئيس في تنامي ظاهرة ( اللطم) التي يعيشها العراق منذ سقوط صدام الى الْيَوْم .
‏
الحاج زاير والحاج عبدالأمير الفتلاوي ومئات آخرين من ( شعراء المراثي الحسينية) هم في نفس الوقت شعراء غزل وغناء رائع.
‏
وهناك فئة جمعت ( الغناء والرثاء)..
ياس خضر
فاضل عواد
زهور حسين
صديقة الملّاية
سعدي الحلّي
كلّ هؤلاء كانوا ( رواديد ) في فترة من عمرهم..بل كان عندي ( كاسيت) للمرحوم عبدالرضا الرادود وهو يُغنّي في حفلة خاصّة ( عرس).
‏
داخل حسن
حضيري ابو عزيز
عبادي العماري وآخرين كُثُر من المغنّين.. لهم ( ردّات ولطميّات) حسينية.
‏
في كثير من الأحيان لا تستطيع التمييز بين ( ألحان) الردّات الحسينية وألحان الأغاني الشهيرة..أتذكّر ردّة شهيرة..عن علي الأكبر بن الإمام الحسين ع: شَعْ الأكبر مثل سهيل بليل//. صاح إلها يالخيّاله يالله يالله ياويل وراواها الويل يا يابه راواها الويل.
وهي ذات الإيقاع واللحن لأغنية دلال شمالي ( مُغنّية حزب البعث الشهيرة) في أغنيتها الأشهر / لَهْجُر گصرك وآسكن بيت الشَعَر.
‏
بل أكثر من ذلك..
كان في النجف قاريء مراثي حسينية ( روزخون) سرسري..
راهَنَ أصدقاءه ..أّنه يستطيع أَنْ يقرأ أغنية عبدالحليم حافظ في صحن الأمام علي ع.. على المنبر .. وبالفعل / قرأ على المنبر ( بطريقة النعي الشهيرة) كلمات أغنية الهوا هوايا.. لعبدالحليم حافظ والناس يبكون!
‏
شعراء الردّات الحسينية..لم يكن كلّ شعرهم رثاء وبكاء..للمرحوم عبدالحسين أبو شبع ( وهو شاعر الرثاء الحسيني الأشهر في العصر الأخير)..طُلِبَ منه أَنْ يرثي أحد مراجع الدين في النجف..وكان المرجع من أهالي تبريز. فَقالَ عبدالحسين أبو شبع ( رحمه الله) ساخراً..

إنهدم ركن الدين من تبريزها /// وگامَتْ الأُمّة تُحُكّ ابطيزها 
‏
لو كان صدام إبن صبحة..عنده ذَرّة من الفهم ..لما مَنَعَ الشعائر الحسينية وهي فلكلور شعبي..ضارب في القِدَم..ولما عادى أغلبية الشعب ..لما تسبب لاحقاً بتنامي ظاهرة ( اللطم) الحالية غير الطبيعية.
‏
إستضافة التلفزيون السعودي ل ( رادود) شيعي سعودي..
خطوة ذكيّة في عدّة إتّجاهات؛ حلّ العُقَدة الشيعية( إحنا مظلومين).. كسر خشم الوهّابية..تعزيز اللحمة الوطنية..تعزيز الحريات الشخصية..( الذي يريد يلطم فليلطم والذي يريد يرقص فليرقص.
‏
بالمناسبة..
الردّة التي ردّدها ( المضحي) في برنامج داوود الشريان..
هي للرادود العراقي الشهير / جاسم النويني..ولحنُ تلك الردّة ..مأخوذ من أغنية للمرحومة / زهور حسين!
ويبقى العراق.. لا تعرف الفرق بين أغانيهم وردّاتهم.
‏
التراث الشعبي
و الفلكلور الشعبي..شيء لم يصنعه إنسان واحد..وإنما هو ( ميراث) الشعب يتداولونه جيل بعد جيل.. بغضّ النظر عن كونه/ صحيح أم خطأ / جميل أم قبيح/ يُعجبنا أو لا يعجبنا..الخ هو تراث شعبي..وعلى الحكومات ( إحترام) التراث الشعبي مهما كان..ففي ذلك خير للحاكم والمحكوم.
‏
الذين انفَجَروا غيضاً من برنامج داوود الشريان ..فريقان:
اخوان المسلمين .. الذين بحثوا في تاريخ الرادود فوجدوا أنه ( يشتم الصحابة)! إيران ..وعملاءها.إيران لا تريدُ أَنْ ( ينسجم) الشيعةُ مع حكوماتهم.. كذلك لا تريد للحكومات أَنْ تنسجم مع مواطنيها الشيعة.
‏
إيران.. تريدُ ل( الشيعة) أينما كانوا.. أَنْ يعيشوا في خصام دائم مع حكوماتهم..كذلك تريدُ أَنْ يشعر ( الشيعة) أنهم / مظلومون ..وممنوعون من ممارسة شعائرهم وتراثهم وفلكلورهم..ايران تريد أن تقول للشيعة.. نحن إيران البلد الوحيد الذي يحتضنكم أيّها الشيعة وليست حكومات بلادكم.

اياد جمال الدين

https://aliraqnet.net/%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%AF-%D8%B4%D9%8A%D8%B9%D9%8A-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AA%D9%84%D9%81%D8%B2%D9%8A%D9%88%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF%D9%8A%D8%9F/

ادود شيعي في التلفزيون الرسمي السعودي!؟

 29/03/2019  0 Comments

طوالَ فترة حكم حزب البعث ..العراق.
لَمْ يحدث أَنْ آستَضافَ التلفزيون العراقي أي ( رادود) شيعي!
مَعَ أنّ العراق أغلبه شيعة. والعراق هو منبع التراث الشعبي الحسيني العلوي. والعراق هو المصدر الأوّل ل( مراثي) أهل البيت عليهم السلام..فما سبب ذلك؟
‏
أكثر من 95% من شعراء العراق ( الفصحى والشعبي) هم من الشيعة. و مع ذلك لم يسمح نظام صدام بآستضافة شاعر عراقي واحد يتحدّث عن شعر ( الرثاء الحسيني)!
‏
الموسوعة الفرنسية تكتب عن الشاعر الشعبي العظيم ( الحاج زاير) والإعلام العراقي البعثي.. لا يعرف شيء عنه! الحاج زاير.. هو صاحب الردّة الشهيرة؛ جينه ننشد كربله مضيّعينها// بيها زينب گالوا ميسْرينها.
‏
الجهل والحقد الطائفي هو السبب وراء ( منع وإلغاء) أي حديث عن المراثي الحسينية في عراق صدام. وصدام ونظامه هو السبب الرئيس في تنامي ظاهرة ( اللطم) التي يعيشها العراق منذ سقوط صدام الى الْيَوْم .
‏
الحاج زاير والحاج عبدالأمير الفتلاوي ومئات آخرين من ( شعراء المراثي الحسينية) هم في نفس الوقت شعراء غزل وغناء رائع.
‏
وهناك فئة جمعت ( الغناء والرثاء)..
ياس خضر
فاضل عواد
زهور حسين
صديقة الملّاية
سعدي الحلّي
كلّ هؤلاء كانوا ( رواديد ) في فترة من عمرهم..بل كان عندي ( كاسيت) للمرحوم عبدالرضا الرادود وهو يُغنّي في حفلة خاصّة ( عرس).
‏
داخل حسن
حضيري ابو عزيز
عبادي العماري وآخرين كُثُر من المغنّين.. لهم ( ردّات ولطميّات) حسينية.
‏
في كثير من الأحيان لا تستطيع التمييز بين ( ألحان) الردّات الحسينية وألحان الأغاني الشهيرة..أتذكّر ردّة شهيرة..عن علي الأكبر بن الإمام الحسين ع: شَعْ الأكبر مثل سهيل بليل//. صاح إلها يالخيّاله يالله يالله ياويل وراواها الويل يا يابه راواها الويل.
وهي ذات الإيقاع واللحن لأغنية دلال شمالي ( مُغنّية حزب البعث الشهيرة) في أغنيتها الأشهر / لَهْجُر گصرك وآسكن بيت الشَعَر.
‏
بل أكثر من ذلك..
كان في النجف قاريء مراثي حسينية ( روزخون) سرسري..
راهَنَ أصدقاءه ..أّنه يستطيع أَنْ يقرأ أغنية عبدالحليم حافظ في صحن الأمام علي ع.. على المنبر .. وبالفعل / قرأ على المنبر ( بطريقة النعي الشهيرة) كلمات أغنية الهوا هوايا.. لعبدالحليم حافظ والناس يبكون!
‏
شعراء الردّات الحسينية..لم يكن كلّ شعرهم رثاء وبكاء..للمرحوم عبدالحسين أبو شبع ( وهو شاعر الرثاء الحسيني الأشهر في العصر الأخير)..طُلِبَ منه أَنْ يرثي أحد مراجع الدين في النجف..وكان المرجع من أهالي تبريز. فَقالَ عبدالحسين أبو شبع ( رحمه الله) ساخراً..

إنهدم ركن الدين من تبريزها /// وگامَتْ الأُمّة تُحُكّ ابطيزها 
‏
لو كان صدام إبن صبحة..عنده ذَرّة من الفهم ..لما مَنَعَ الشعائر الحسينية وهي فلكلور شعبي..ضارب في القِدَم..ولما عادى أغلبية الشعب ..لما تسبب لاحقاً بتنامي ظاهرة ( اللطم) الحالية غير الطبيعية.
‏
إستضافة التلفزيون السعودي ل ( رادود) شيعي سعودي..
خطوة ذكيّة في عدّة إتّجاهات؛ حلّ العُقَدة الشيعية( إحنا مظلومين).. كسر خشم الوهّابية..تعزيز اللحمة الوطنية..تعزيز الحريات الشخصية..( الذي يريد يلطم فليلطم والذي يريد يرقص فليرقص.
‏
بالمناسبة..
الردّة التي ردّدها ( المضحي) في برنامج داوود الشريان..
هي للرادود العراقي الشهير / جاسم النويني..ولحنُ تلك الردّة ..مأخوذ من أغنية للمرحومة / زهور حسين!
ويبقى العراق.. لا تعرف الفرق بين أغانيهم وردّاتهم.
‏
التراث الشعبي
و الفلكلور الشعبي..شيء لم يصنعه إنسان واحد..وإنما هو ( ميراث) الشعب يتداولونه جيل بعد جيل.. بغضّ النظر عن كونه/ صحيح أم خطأ / جميل أم قبيح/ يُعجبنا أو لا يعجبنا..الخ هو تراث شعبي..وعلى الحكومات ( إحترام) التراث الشعبي مهما كان..ففي ذلك خير للحاكم والمحكوم.
‏
الذين انفَجَروا غيضاً من برنامج داوود الشريان ..فريقان:
اخوان المسلمين .. الذين بحثوا في تاريخ الرادود فوجدوا أنه ( يشتم الصحابة)! إيران ..وعملاءها.إيران لا تريدُ أَنْ ( ينسجم) الشيعةُ مع حكوماتهم.. كذلك لا تريد للحكومات أَنْ تنسجم مع مواطنيها الشيعة.
‏
إيران.. تريدُ ل( الشيعة) أينما كانوا.. أَنْ يعيشوا في خصام دائم مع حكوماتهم..كذلك تريدُ أَنْ يشعر ( الشيعة) أنهم / مظلومون ..وممنوعون من ممارسة شعائرهم وتراثهم وفلكلورهم..ايران تريد أن تقول للشيعة.. نحن إيران البلد الوحيد الذي يحتضنكم أيّها الشيعة وليست حكومات بلادكم.

اياد جمال الدين

از جمع ریشداران یکباره رخ مگردان

باشد که بچه اهو خود را نموده پنهان

ای شیخ روی ماهت  از پشت ریش پیداست

چون پشت پاره ابری سیمای ماه تابان

ان ریش نیست ریش است داغ من پریش است

ریش است و زخم و مرهم داغ است و درد و درمان

ای شیخ ریش و بی ریش حسنت ز پیشتر بیش 

مانند  جوجه طاوس   زیبا تری  دو چندان

رازش نهان نماند چون ماه از پس ابر

زیبارخ  از پس ریش اهو به بیشه زاران

آهو  چو بچه شیری از بیشه رخ نماید

از پشت ان علفا پیدا شود نمایان

باید صبور باشی نزدیک و دور باشی

تا انکه رام گردد ان اهوی گریزان

بر روی دوست از ریش چون به نشسته گردی 

دستی  به روی او کش گردد چو سیب  خندان

انکس که گله دارست دارای روزگارست

یک گله بچه آهو بهتر ز ملک  ساسان
من عاشقی شبانم من گله میچرانم 

دنبال بره گانم  اینست شغل چوپان 

شاهی و گله داری وقتی به گله داری

هم بره های ارام هم توله های شیطان

صد گله بچه خوشکل بر سینه ام چریدند

این سینه است یارب یا انکه دشت قوچان

سرها رسیده بر دوش چون میوه درختان
گر میل میوه داری انک ز شاخ بستان
روزی به جاهلیت من چشم میچراندم

ناگاه کافرم کرد ان چشم نا مسلمان

گرسیوز دو چشمت خون سیاوشم ریخت

گویی نمیهراسد از گرز پور دستان

دیشب خمیر ما را تا صبح ورز دادند

تا چون تنور گرمی مارا به خود بچسبان

در سیل بچه خوشکل یارب که غرقمان کن

از اسمان ببارند یارب بجای باران

یارب بود که گویند در سیل رفت و جان داد

وقتی که بچه خوشکل بارید در بهاران

ما مردمان کوچیم هم کرد و هم بلوچیم

دنبال بره قوچیم در شهر و در بیابان

تا دیده برگشادیم خود را به باد دادیم

سر در جهان نهادیم از دست خوبرویان

ما خانه ای نداریم اواره دیاریم

دنبال بره اهو عمری رسانده پایان

ما هم  قبیله هستیم ما بره می پرستیم

سرحد به امریکاییم در گرمسیر ایران

پیداست بره آهو  بسیار می هراسد

خواهی که خو بگیرد آهو ز خود مترسان

چوپانی و شبانی شغل پیمبرانست

در سایه من ایید  خوبان اهل ایمان

خوبان کافرستان در. انتظار یارند

هر خوب اهل ایمان یک خوب کافرستان

از سینه های ناصاف پروای نیک و بد نیست 

جان و تنی که ماراست قربان سینه صافان 

ای گرگ ناله کم کن ماهر دو زخمداریم

زخم تو هست بر تن زخم من است بر جان

زخم تو هفته ای بعد از یاد رفته باشد

مجروح جان و دل را زخمش نبود پایان

ای گرگ هم تو هم من  دنبال آهوانیم

تو آهوان کوهی من  آهوی خیابان
 دنبال بره قوچی چون ما دلت نلرزید 

ای لاشخور چه دانی حال دل پریشان

هر جا که بره ای بود بر سینه میچرانم

سمش به چشم من باد ابشخورش دل و جان
عمری که بی شما رفت بیهوده بر فنا رفت

در پایتان فدا رفت جان و دلم به قربان

هربره ای  گذر داشت با هر قدم که بر داشت

بر جان من اثر داشت ان شاهکار امکان

پایی نماند دیگر تا در پی بدان رفت
ما را ز بس در این شهر گاییده اند خوبان 

ای نور دیدگانم  خواهی ترا چرانم
 چیزی بگو بدانم  یا دنبه ای بجنبان
چون میوه رسیده بر روی شاخساران
سرها برای چیدن   بر دوشها نمایان

در خشک سال دنیا من اخرین شبانم

بر سینه میچرانم در تنگنای دوران

هر جوجه ای که دیدی در سایه خود اور

باشد که در پناهت طاوس گشت و خوشخوان

چوپانی و شبانی شغل پیمبرانست

در سایه ام غنودست نیمی ز نوع انسان

دل  رفت وهوش و دانش  ماییم و نیمه  جانی
یا انچه برده پس ده یا انچه مانده بستان 

این اهوان معصوم باید نجاتشان داد

از چنگ گرگ بدجنس از دست شیر غران

غمگین چرا چرایید نزد عمو بیایید

جان و دلم شمایید ای بره های شادان

عاشق اگر نخواهی دلهای خلق نستان
یاانکه رو نپیچان  یا انکه رو بپیچان 

بی بوی دوست بودن سخت است زندگانی
تا بوی تو بگیریم ما را به خود بمالان

تا کی چو گرگ هاری مانند اهل غاری

هی در پی شکاری یک گله جور گردان

ما بچه های ماریم زادیم و کس نداریم

یکروز جان سپاریم در کوچه غریبان

انرا که خلق گرداند حق خواند و خانمان داد

شاید ز خلقت ما ایشان شده پشیمان

نام تمام هستی در دفترش بجز ما

ماها زباله بودیم راندند سوی شیطان

میاید و به خنده اتش کشیده برجان

 فَإنَّ بوكْدٍ فَالبُرَيْراء فالحَشا
* فخُلْصٍ إلى الرَّنْقاءِ من وَيعانِ"
" أوانِسَ من حَيَّىْ عِداء كِلَيْهِما
* طَوامِحَ بالأزْواجِ غيرِ عَوانِ "
فمروا و قولا طالبان لحاجة
و عودا و قولا نحن منصرفان
غزلان الثمامي

شواهد متعددی گواه بر آنند که شاخهٔ هندی اقوام هندوایرانی که در برخی منابع سندگو نیز نامیده می‌شوند در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد در جناح غربی زیستگاه آریایی (هندوایرانی) می زیسته است یعنی در حوضهٔ سفلای ولگا و تا حدی در شمال شرقی قفقاز بطوری که دسته‌های کوچکی از آنان حتی کمی پیش از مهاجرت بزرگ آریائی و پس از آن راه قفقاز به خاورمیانه از جمله به آناتولی و نجد غربی نفود کنند و ابتدا در خدمت هیئت‌های حاکمهٔ قبایل بومی این مناطق درآیند و رفته‌رفته در دین و فرهنگ و زبان آنها کمابیش تأثیر بگذارند و سرانجام در آن قبایل مستهلک شوند. اسامی آریائی شاهان میتانی نشان از نفوذ فرهنگ شاخهٔ هندی اقوام هندوایرانی دارد.[۳] زمان نوشتن این سنگ نبشته مصادف بوده‌است، با زمانی که سواد اعظم شاخهٔ هندی از راه آسیای میانه و افغانستان امروز به شمال شبه قاره رسیده و به طور عمده در پاکستان کنونی مستقر شده‌بود، و شاخهٔ ایرانی از ایرانویج (خوارزم) در حال گسترش به سوی جنوب بود. بنابراین در آن سنگ‌نبشته نام بعضی خدایان آریائی که طبعاً رنگ و روی شاخهٔ هندی یا سندگو را داشتند و تحول شاخهٔ ایرانی را ندیده‌بودند، نقر شده بوده‌است.

--معمای خاستگاه تباری خیون‌ها بسیار مبهم است، بویژه اینکه این نام به نام‌های اوستایی X’iiaona، پهلوی Xyōn، و هون/خیون بسیار نزدیک است و اینکه این مردمان باشندهٔ تقریباً همان منطقهٔ جغرافیایی بودند. در حقیقت، خیون‌ها یکی از امواج مهاجرت‌های شرقی بسوی ایران در اواخر روزگار باستان بودند. اما اینکه آنها دقیقاً چه کسانی بودند، جای بحث دارد.

رخی از پژوهشگران در بارهٔ خاستگاه خیون‌ها:

• 
  گیرشمن، باستان‌شناس فرانسوی، پس از مشاهدهٔ نام HIONO بر روی سکه‌های ایرانی شرقی این نام را به خیون‌ها نسبت می‌دهد. افزون بر این، او عبارت دیگر ĒPTLA ĒIONO بر روی این سکه‌ها را سندی بر حاکمیت نخبگان هفتالی بر خیون‌ها می‌داند و آن‌ها را با هون‌های سفید یکی می‌داند، و براین باور است که خیون‌ها نه از نژاد ترک بودند و نه از نژاد مغول.[۲]
  
  
  تاریخچه
  
  
  تورانیان که افراد آن از جمله ارجاسب، رقیب کی گشتاسب بودند. قبیله‌های دانو و خوَئیون که در پهلوی و حماسهٔ یادگار زریران خیون گفته شده، دو قبیله تورانی بوده‌اند که در زمان کی گشتاسب کیانی، ایرانیان با این گروه جنگهای فراوانی کردند که بسیار مشهور و به جنگهای مذهبی معروف می‌باشد. در یشت‌ها، ارجاسب، خیَ اُنی خوانده شده و آشکار است که این نام هم اسم قبیله و هم نام اسکان این قبیله بوده‌است. به موجب یشت نوزدهم و رسالهٔ مذکور پهلوی، همهٔ پهلوانانی که در جنگهای مذهبی با ویشتاسب و اسفندیار و زریر و سایر پهلوانان ایرانی رقیب و هم نبرد بودند، خیونی خوانده شده‌اند. در روایات ساسانی برخی از قبایل زردپوست شمالی خیون نامیده می‌شدند و پادشاهان ساسانی با خیونان نبردهای بسیار داشتند. آمیانوس مارسلینوس مورخ رومی که در سدهٔ چهارم میلادی می‌زیست، از خیونان و شاه آنان گرومباتس که منازعات و جنگهایی با شاپور دوم داشت، یاد می‌کند.[۳]
  
  
  امیانوس مارسلینوس (Ammianus Marcellinus)، تاریخ‌نگار یونانی سدهٔ چهارم میلادی، نخستین نویسنده‌ای است که از خیون‌ها یاد کرده. او مقام ارشدی بود که وقایع تاریخ نخستین خیون‌ها را ثبت کرده، دوره‌ای که با فرمانروایی شاپور دوم، امپراتور ساسانی (۳۷۹–۳۰۹ م) هم‌عصر بوده‌است.[۱] خیون‌ها در اواسط دورهٔ ساسانی ساکن دشت‌های مرو (واقع در کشور ترکمنستان کنونی) بوده‌اند. نام آنها در جزء افواجی که به یاری شاپور دوم آمده بودند، دیده می‌شود اما این طایفه در دوستی ایران وفادار نماندند و بعد از مرگ شاپور دوم مکرر به خراسان بزرگ هجوم آوردند و در این سرحدات دشمن عمدهٔ ایران به شمار می‌رفتند.[۴]
  
  
  هیونگ نوها، نیاکان «هون» های بعدی هستند که در کتاب پهلوی، که تفسیر اوستا باشد، آنها را خیونان می‌نویسد. اما در خود کتاب مقدس زردشتیان صفت هیائونا (Hyaona) یعنی خیونی نگاشته آمده است.[۵]

    گیرشمن، باستان‌شناس فرانسوی، پس از مشاهدهٔ نام HIONO بر روی سکه‌های ایرانی شرقی این نام را به خیون‌ها نسبت می‌دهد. افزون بر این، او عبارت دیگر ĒPTLA ĒIONO بر روی این سکه‌ها را سندی بر حاکمیت نخبگان هفتالی بر خیون‌ها می‌داند و آن‌ها را با هون‌های سفید یکی می‌داند، و براین باور است که خیون‌ها نه از نژاد ترک بودند و نه از نژاد مغول.[خ]

‏"ومن ذلك: أمر جعفر الكرديّ وإخافته السبل فظفر به وقتله، ومن ذلك:"

‏"كم وقفة لك بالخور ... نق لا توازى بالمواقف

بين السّدير إلى الغدي ... ر إلى ديارات الأساقف

فمدارج الرّهبان في ... أطمار خائفة وخائف

دمن كأنّ رسومها ... يكسين أعلام المطارف

وكأنّما غدرانها ... منها عشور من مصاحف

وكأنّما أنوارها ... تهتزّ بالرّيح العواصف

يلقى أواخرها أوا ... ئلها بألوان الرفارف

بحريّة شتواتها ... برّيّة منها المصايف

درّيّة الحصباء كا ... فوريّة منها المشارف

در حدیثی از پیامبر اسلام در کتابی به نام «المصنف» از ابن ابی شیبه (درگذشته سال 235 هجری قمری  آمده است:
«حدثنا معتمر بن سلیمان عن جعفر عن القاسم عن ابی امامه قال: ان الملائکه الذین یحملون العرش یتکلمون بالفارسیه الدریه.»
فرشتگانی که عرش را بر می دارند، به فارسی دری سخن می گویند». 
به گونه یی که دیده می شود، درین حدیث دری همچون صفت زبان فارسی آمده است. حتا اگر حدیث جعلی هم بوده باشد، باز هم نشان می دهد که در هزار و دو صد سال پیش از امروز این زبان به نام فارسی دری شناخته می شده است.

ابن سینا، در مقدمه کتاب دانشنامه علائی گفته:
«فرمود تا کتابی تصنیف کنم به پارسی دری که اندر وی اصل‌ها و نکته‌های پنج علم را از علم‌های حکمت پیشینگان گرد آورم.»

‌ بلعمی -گزارنده تاریخ طبری نوشته است:
«بسی رنج بردم و جهد و ستم بر خویش نهادم و پارسی گردانیدم، به نیروی ایزد عزوجل.»

نرشخی نویسنده کتاب تاریخ بخارا در سده چهارم هجری به عربی، در باره ترجمه آن به «پارسی» می گوید:
«دوستان از من درخواست کردند که این کتاب به پارسی ترجمه کنم، من درخواست ایشان اجابت کردم و این کتاب را بعد از 19 سال از تألیف آن به پارسی ترجمه کردم.»
مردمان در بخارا به «سغدی» سخن می گفتند، در همین آوان در مسجدی که در آن جا بنا شده بود، مردم قرائت قرآن را به زبان پارسی می آموختند. (٤۵)

ابن سینا در مقدمه دانشنامه علایی خود می‌نویسد:
«زندگانیش دراز باد و بخت پیروز، پادشاهیش برافزون. آمد به من بنده و خادم درگاه وی، که یافته امان در خدمت وی. همه کام‌های خویش، از ایمنی و بزرگی و شکوه و کفایت و پرداختن به علم و نزدیک داشتن، که باید مر خادمانِ مجلس وی را کتابی تصنیف کنیم به پارسی دری.»

ابو الحسن مسعودی در التنبیه و الاشراف می‌نویسد:
«پارسیان قومی بودند که قلم‌روشان دیار جبال بود از ماهات و غیره و آذربایجان تا مجاور ارمنیه و اران و بیلقان تا دربند که باب و ابواب است و ری و طبرستان و مسقط و شابران و گرگان و ابرشهر که نیشابور است و هرات و مرو و دیگر ولایت‌های خراسان و سیستان و کرمان و پارس و اهواز با دیگر سرزمین عجمان که در وقت حاضر به این ولایت‌ها پیوسته‌است، همه این ولایت‌ها یک مملکت بود، پادشاه‌اش یکی بود و زبان‌اش یکی بود، فقط در بعضی کلمات تفاوت داشتند، زیرا وقتی حروفی که زبان را بدان می‌نویسند یکی باشد، زبان یکی است وگر چه در چیزهای دیگر تفاوت داشته باشد، چون پهلوی و دری و آذری و دیگر زبان‌های پارسی.»
شمس تبریزی نیز در مقالات می گوید:

رود هیرمند، از دامنه¬های کوه بابا سرچشمه گرفته و به سیستان تاریخی می¬ریزد و بلخرود از پارس به بامیان می¬آید. پور داود در حاشیه یشت¬ها نیز گفته است: 
«بلخ رود از کوه اپارسن به بامیکان [بامیان] می¬آید.» 
(حاشیه پورداود بر ج2 یشت¬ها: 326).

«در هشت فقره نخست زامیادیشت، نام پنجاه و سه کوه نام برده شده است. یکی از این کوه¬ها «اوپائیری سئن» (upairi- saena) است که به گفته اوستا این کوه «پوشیده است از برف، مقدار کمی از آن آب می¬شود» هم چنین در یسنا فقره ده و یازده، «اوپائیری سئن» با چند کوه که بر آن¬ها گیاه هوم می¬روید یاد شده است.» (پور داود، 2535: 304)

زبان پارسي را مي ندانست 

سخنها فهم كردن كي توانست

به فرخنده فالي و نيك تخاري 
گشادم در گنج دُر دري

اسدي

ديد مرا گرفته لب آتش و پارسي ز تب
نطق من آب ناديان برده به نكته دري 
خاقاني

زبان پارسی را چه شده است؟ بدین لطیفی و خوبی، که آن معانی و لطافت که در زبان پارسی آمده است و در تازی نیامده است.